تازه های سایت
خانه » آخرین عناوین باشگاه نویسندگان سایبری » حکمت و معرفت(فرهنگی) » وَالسَّابِقُونَ السَّابِقُونَ، أُولئِک الْمُقَرَّبُونَ (۲۸ تیر،سالروز وفات حضرت خدیجه)
نام نویسی باشگاه نویسندگان سایبری
وَالسَّابِقُونَ السَّابِقُونَ، أُولئِک الْمُقَرَّبُونَ (۲۸ تیر،سالروز وفات حضرت خدیجه)

وَالسَّابِقُونَ السَّابِقُونَ، أُولئِک الْمُقَرَّبُونَ (۲۸ تیر،سالروز وفات حضرت خدیجه)

خدیجه ،دختر خویلد از قبیله بنى ‏اسد ،یکى از قبایل قریش می باشد.نام مادرش فاطمه است و گفته مى‏ شود که پدر حضرت خدیجه در جنگ‏هاى «فجّار» در دوران جاهلیت ، کشته شد.
انفاق و احسان حضرت خدیجه به تهی‌دستان آنچنان مشهود بود به “ام الصحالیک” یا مادر بینوایان مشهور گردید و چون در جامعه ی جاهلی و فاسد آن دوران ، از هر جهت پاک زیسته بود ، به “طاهره” لقب یافته بود.
سایر القاب حضرت خدیجه عبارتند از مبارکه ،کبری و کنیه‌های وی عبارتند از: “ام هند،‌‌ام المومنین،‌ام الزهراء”
دو آیه ی ۶ و۸ سوره ی ضحی نیز یاد آور ازدواج تاریخی حضرت خدیجه با پیامبر اکرم است که سند افتخار دیگری برای بانوی مکه بشمار می رود.

أَلَمْ یَجِدْکَ یَتِیمًا فَآوَى ﴿۶﴾ مگر نه این است که تو را یتیم یافت ، پس پناه داد (۶)
وَوَجَدَکَ عَائِلًا فَأَغْنَى ﴿۸﴾ و تو را تنگدست‏ یافت و بی نیاز گردانید (۸)

پیامبر (ص) نیز در سن بیست و پنج سالگی با خدیجه که چهل سال از عمر خویش را پشت سرگذاشته بود،‌ازدواج نمود و براساس نقل معروف، حضرت خدیجه از رسول خدا بزرگ‌تر بود و داوطلبانه ، همسری “محمدبن عبدالله” را پذیرفت و از وی دارای چندین فرزند گردید که عزیزترین آنها “فاطمه ی زهرا” بود.
ایشان حدود بیست و چهار سال،همسر و هم سـِـر رسول خدا بود تا اینکه در سن ۶۴ سالگی دیده از جهان فروبست.
پیامبر تا پیش از فوت حضرت خدیجه یعنی تا سن ۵۰ سالگی همسر دیگری اختیار نکردند.
بعد از خدیجه هم اگر چه به اقتضای حکمت‌ها و مصالحی، زن‌های متعددی گرفتند، ولی هیچ یک از آنها جای خدیجه را پرنکردند و پیامبر (ص) از آنها صاحب فرزندی نشد و نسل او از خدیجه باقی ماند.

دلیل عدم ازدواج پیامبر در زمان حیات خدیجه را با تدبر در آیه ی سوم سوره نساء نیز می توان توجیه نمود:

…فَإِنْ خِفْتُمْ أَلاَّ تَعْدِلُواْ فَوَاحِدَةً أَوْ مَا مَلَکَتْ أَیْمَانُکُمْ…(۳،نساء)
…اگر می‏ترسید عدالت را (درباره همسران متعدد) رعایت نکنید تنها یک همسر بگیرید…

khadije-s3علاقه ی شدید پیامبر به خدیجه ی کبری مانع از برقراری عدالت عاطفی و مساوات والای مد نظر قرآن ، میان سایر همسرانشان می گردید ؛ همانطور که بعد از رحلت خدیجه ، پیامبر به سایر همسرانش می فرمود:«اگر چه شما خوب هستید اما هیچ کدامتان نزد من با خدیجه برابری نمی کنید.»

روایت زیر،برخی ویژگی های ممتاز اخلاقی و ایمانی حضرت خدیجه را از زبان پیامبر بررسی نموده است:
«به خداوند سوگند! بهتر از خدیجه خداوند زنی به من نداده است؛ زیرا:

  • او هنگامى به من ایمان آورد که مردم کافر بودند
  • زمانى مرا تصدیق کرد که مردم مرا دروغگو می‏دانستند
  • مال خود را در اختیار من گذاشت و در حالى که مردم مرا محروم کرده بودند.
  • خداوند از او _و نه از زنان دیگر_ به من فرزند داد.»

حضرت خدیجه ،سنگ صبور پیامبر:

سوابق نیکو و درخشان رسول خدا (ص) و اخلاق ، راستگویی، امانتداری،‌یاری ضعفا ، دستگیری از فقرا، تواضع، قناعت، ایثار و مهمان نوازی و سایر صفات پسندیده آن حضرت در محیط جاهلیت و پراز فساد و تباهی جامعه ی بت پرست عرب، در نظر خدیجه متجلی بود بنابراین خدیجه در پذیرفتن اسلام،‌هیچ گونه صبر و تردیدی نکرد، و از‌ همان قدم اول، یار و مددکار پیامبر شد و ثروت و اموال خود را برای یاری دین خدا،‌در اختیار پیامبر قرار داد و اولین زنی بود که به اسلام گروید و در روزهای آغاز طلوع اسلام، در کنار حضرت علی (ع) و همسر بزرگوارش محمد مطصفی صلی‌الله علیه و آل و سلم نماز را اقامه کرد.

خدیجه همیشه آماده بود که حتى کوچک‏ترین تمایلات آن حضرت‏ را که به زبان هم نمى‏ آورد، به انجام رساند؛ چنان که وقتى دید آن حضرت‏ (ص) به زید بن حارثه _که در آن هنگام به عنوان برده نزد خدیجه به سر مى‏ برد_ علاقه دارد، او را به حضرت رسول‏ صلى الله علیه وآله بخشید. بالاخره چنان آرامشى در فضاى خانه برقرار کرده بود که برخى از مورخان او را با عنوان «کان یسکن الیها»(در نزد خدیجه آرامش مى ‏یافت) یاد کرده‏ اند.

کان یَسْکُنُ اِلَیْه (در نزد او آرامش می یافت)

پیامبر اسلام (ص) از طرف خدا مأمور بود که با خرافات و مظاهر شرک و بت‌پرستی و ستمگری و محرومیت توده‌های ضعیف و فقر و جهل و نادانی، فساد فحشا و آنچه رذایل بود،‌مبارزه و با گردنکشان،‌مشرکان و بت‌پرستان متعصب، رؤسای قبایل و سران استثمار،‌با عادات و ادیان باطل و تعصبات کورکورانه جهاد کند.

از سوی دیگر مشرکان،‌همه توان و قدرت خویش، از جمله: شجاعان قوی هیکل و مردافکن، ‌شعرای ناسزاگو، ‌اراذل و اوباش،خویش و بیگانه، را برای مبارزه با اهداف آن حضرت بسیج نموده بودند و تا آنجا که می‌توانستند او و چندی از یارانش را اذیت می کردند، می‌زدند، رنج داده، ناسزا می‌گفتند، سر راهشان را با خار و خاشاک می‌بستند، در حال نماز و پرستش به آنان توهین کرده و روابط خود را با او و یارانش قطع نمودند. طعام را در اختیار او و کسان و پیروانش قرار نمی‌دادند و در کل، محیط خارج، علیه پیامبر (ص)به پیکار و نبرد بر خاسته بود و همه مشرکان با دعوت و رسالتش مخالفت می‌نمودند.

پرواضح است اگر مردی در خارج از خانه با دشمنان گرم پیکار گشته و به حمله‌‌های وحشیانه، استهزاء،‌سرزنش و اذیت و آزار مردم گرفتار گردد و در منزل نیز با همسری نادان و بدخو و ترسو، ضعیف و شماتت‌گر، روبرو شود که او را ازکار و هدف وی و پیمودن راهی که مدنظر اوست باز دارد و او را سرزنش کند و به ترک دعوا و تسلیم شدن به دشمنان وادار نماید،‌از اینکه هر روز شوهرش مورد شتم و استهزای جاهلان قرار می‌گیرد، خسته و ناخوشایند باشد و در پی حل مشکلات همسر خویش برنیاید، بی شک مشکلات و دشواری‌های آن مرد، دو چندان خواهد شد.

اما حضرت خدیجه همان بزرگ بانوی ثروتمندی که در آسایش و احترام زندگی اشرافی زیسته بود و با کمال رضایت و خرسندی از اموال بسیار و توانگری اش چشم پوشید تا در دشوارترین لحظات مسیر تحقق اهداف پیامبر بایستد و مقاومت نماید.
بنابراین هنگامی که حضرت به خانه می‌رسید، به استقبال وی می‌شتافت ، پیگیر حالش بود و از او دلجویی می‌نمود ؛ ضمن یادآوری رحمت و نصرت و لطف خدا ، ‌گرد وغبار را از چهره درخشانش می ربود و ملالت آزار قوم را تسلی می داد.

خدیجه نیز چون پیامبر صلی‌الله علیه و آله و سلم از زخم زبان مشرکان و بت‌پرستان بی‌نصیب نماند، زن‌ها از او کناره گرفته و رفت و آمد با او را قطع نموده بودند تا جاییکه حتی در هنگام زایمان نیز کسی را مدد کار خود نمی یافت.

نقل است که خدیجه برای وضع حمل فاطمه ی زهرا، پیکی را برای کمک ، بسوی زنان و فرزندان قریش فرستاد.
آنان اینگونه پاسخ دادند:«مطابق میلت عمیلت و خلاف خواست ما عمل کردی و زن یتیم ابوطالب شدی ، کسی که مالی ندارد و فقیر است، بنابراین امید یاری ما را نداشته باش.»حضرت خدیجه(س) از این پاسخ بسیار ناامید و دل آزرده شد اما در این حال به خواست خدا، ۴ زن به نام های “ساره همسر ابراهیم(ع)، آسیه دختر مزاحم، مریم دختر عمران، مریم دختر عمران” نزد خدیجه ظاهر شدند تا در زمان ولادت فاطمه ی زهرا(س) یاری گر او باشند.

حسن ختام

حضرت خدیجه در حالی که خود از ثروتمندترین زنان عرب بود در سه سال محاصره اقتصادی و تحریم اجتماعی قریش و تنگناهای طاقت فرسای شعب ابی طالب همواره یار و پشتیبان پیامبر اسلام بود و در فاصله ی کوتاهی از پایان تحریم و حصر ، ابتدا حضرت خدیجه و سه روز بعد ابوطالب چشم از جهان فروبستند.

خدیجه بعنوان پشتیبان عاطفی و مالی پیامبر بود و ابوطالب نیز با نفوذ سیاسی خود پناهگاهی در برابر آزار دشمنان به حساب می آمد و ارتحال این بزرگواران بقدری طاقت فرسا بود که پیامبر خاتم، آن سال را “عام الحزن” نام نهاد.

منزلت حضرت خدیجه در حدیث زیر تبیین گردیده است:
«الجنه تشتاق الی اربعه؛ آسیه بنت مزاحم، مریم بنت عمران، خدیجه بنت خویلد، فاطمه بنت رسول الله»
بنابر حدیث فوق ، بهشت به چهار زن افتخار می‌کند و مشتاق پذیرفتن این چهار بانوی تاریخ ساز و الگو و اسوه، می‌باشد.
حضرت خدیجه در این روایت از دو جهت مورد احترام است:
نخست آنکه به طور مستقل در کنار بهترین زنان عالم یعنی آسیه و مریم و فاطمه نام برده شده اند
و دیگر آنکه به عنوان مادر سرور زنان دنیا و آخرت، حضرت زهرا (ع) منزلت دوچندانی را متوجه خود می گردانند.

آری، همسری رسول خدا(ص)، لیاقتی می‌خواست که ذات مقدس الهی، این شایستگی را در وجود حضرت خدیجه‌(س) آفرید. استواری درخت را از میوه شیرین آن می‌توان شناخت و معنای خدیجه را از زلالی زهرا(س) و خوشا بر بهشت برین که بانویی همچون تو را در برگرفته است.

تاریخ اسلام به وجود چنین بانویی افتخار می‌نماید.
مزار وی در حجون(مکانی در شهر مکه) می‌باشد و در جوار عبدالمطلب و قصی و دیگر نیکان می باشد که متاسفانه وهابیون متحجر از بازدید عمومی مزار حضرت خدیجه جلوگیری می نمایند.

سلام الله علیها و علی بعلها رسول‌الله صلی الله علیه و آله و سلم علی ابنتها سیده نساء العالمین و علی صهرها علی امیرالمؤمنین وسیدالمسلمین و علی ابنائها الائمه الطاهرین

.

.

منابع و مراجع(مقاله ی پیشرو با ویرایش دستوری-ساختاری ، بازبینی چینش و روان سازی جملات و بازخوانی مکرر منابع ذیل، خلاصه و ارائه گردیده است.)

روزنامه جمهوری اسلامی،۱۲ اردیبهشت ۱۳۹۰،(گلچین فاطمی)

روزنامه جمهوری اسلامی،۱۸مرداد ۱۳۹۰،(درسهای ماه مبارک رمضان-۸)

روزنامه جمهوری اسلامی،۱۱اردیبهشت ۱۳۹۲،(فاطمه زهرا،ام الفضائل)

مقاله ای از آیت الله صافی گلپایگانی؛منتشر شده در پایگاه اطلاع رسانی دفتر حضرت آیت الله العظمی صافی گلپایگانی

روزنامه کیهان،پنج شنبه ۲۷ تیرماه ۱۳۹۲،شماره۲۰۵۴۵

نشریه الکترونیک پرسمان

پایگاه اطلاع رسانی حوزه نت(ص۲۱۲ از کتاب:زندگانی حضرت محمد،نویسنده:رسول محلاتی)

از موتور جستجوگر سایت پرسش و پاسخ دینی جواب و سایت پارس قرآن هم در تکمیل مقاله استفاده شده است.

خديجه ،دختر خويلد از قبيله بنى ‏اسد ،يكى از قبايل قريش می باشد.نام مادرش فاطمه است و گفته مى‏ شود كه پدر حضرت خدیجه در جنگ‏هاى «فجّار» در دوران جاهلیت ، كشته شد. انفاق و احسان حضرت خدیجه به تهي‌دستان آنچنان مشهود بود به "ام الصحاليك" يا مادر بينوايان مشهور گردید و چون در جامعه ی جاهلی و فاسد آن دوران ، از هر جهت پاك زيسته بود ، به "طاهره" لقب يافته بود. سایر القاب حضرت خديجه عبارتند از مباركه ،كبري و كنيه‌هاي وي عبارتند از: "ام هند،‌‌ام المومنين،‌ام الزهراء" دو آیه ی 6 و8 سوره ی ضحی نیز…

بازنگری

امتیاز کل

خلاصه: نوشتار حاضر روایتگر خلاصه ای از زندگی حضرت خدیجه و برخی ابعاد روحانی و اخلاقی همسر نخست پیامبر می باشد.

امتیاز کاربران: اولین نفر باشید!
0

پاسخ دهید

ایمیل شما منتشر نخواهد شد.


پنج × 2 =

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>